| |
Jurnalist kimi fəaliyyətimə başlayan gündən demək olar ki, xalqımızın qara günləri haqqında yazmamağa qərar vermişdim. Çünki o günləri yazmaq hər insanın işi deyil. Jurnalist təhqir yox tənqid etməlidir. Bu mövzuları işləyərkən mən içimdən gələnləri yazmasam dayana bilmərəm. Düzdü insan olmayan bir məxluqları təhqir etdin yoxsa tənqid bunun nə fərqi var ki, amma yenə də nə isə.
Bu gün 26 fevral-tariximizə qanla yazılmış, bəzilərinin isə heç xatırlamadığı günlərdən biri.
Bu gün getdiyim yerlərdə elə şeylər gördüm ki, mövzunu işləməsəm ürəyimdə qalardı. İlk öncə onu deyim ki, bəzi insanlar ümumiyyətlə 26 fevralın nə günü olduğunu bilmirlər. Elə ona görə də hara baxırsansa mahnı səslənir, kimə baxırsansa musiqiyə qulaq asır. Radiolarımızda musiqilər əvvəlki qaydasında gedirdi, dəyişən mahnı mövzuları idi. Azərbaycana aid mahnılar. Bu mahnıları müstəqillik günümüzdə də səsləndiririk, soyqırım günümüzdə də. Bu artıq nə deməkdir siz qərar verin, mən çünki heç nə deyə bilmirəm. Kiməsə də “musiqini kəs bu gün Xocalı soyqırımı günüdür” dedikdə “Burada yaxını ölən var həmin gün” sualını verir. Bizim əsl dərdimiz də elə budur. Gərək özümüzün ya da yaxınımızın başına nə isə gəlsin ki, hər hansı bir işə əl ataq. Qısası Mirzə Ələkbər Sabirin dövründə olduğu kimi “Millət necə tarac olur olsun nə işim var” Heç kəsin dərdi heç kəs üçün maraqlı deyil. Bəzi dərdlər olmasa da olar. Çünki, hərənin özünə görə dərdləri var. Lakin bu dərd birimizin, ikimizin ya da təkcə Xocalıların dərdi deyil. Bu dərd Azərbaycan xalqının dərdidir. Ona görə də əl-ələ vermək məcburiyyətindəyik. Çünki atalar demişkən “tək əldən səs çıxmaz”
Keçək ən əsas məsələmizə. Bütün dünyaya soyqırım deyib qışqırmaq istəyirik. Xarici təşkilatların qarşısında əlimizdə plakatlarla nümayiş keçirdirik. (Həmin plakatlar Azərbaycan dilində yazılır. Xarici onun üstünü necə oxuyacaq, onu bilmirəm. Amma bu artıq başqa bir mövzudur) O nümayişlərdən bir-ikisini də öz dövlət orqanlarımızın qarşısında keçirtsək heç də pis olmaz.Çünki hələ heç Azərbaycanın özündə Xocalı soyqırımı tam olaraq tanınmayıb. Həmin gün matəm günü elan edilməyib. Məncə ilk öncə gəlin dövlət və millət olaraq özümüz bu günü qəbul edək, sonra xarici dövlətlərdən və vətəndaşlardan nə isə tələb edərik.
Bu gün axşam jurnalist dostlarımdan biri zəng edib ki, İsraildən bizə xəbər veriblər ki, Azərbaycanın oradakı nümayəndəlikləri Soyqırım günü ilə əlaqədar anım mərasimi keçirdir, müğənnilərimiz isə konsert verirlər. Görəsən hansı günümüz üçün oxunurmuş o mahnılar? Azərbaycanda “mən təkəm”, “mən beləyəm” deyən özünü əjdaha, Tarkanın rəqibi, barbi adlandıran müğənnilərimiz İsraildə konsert verirlər. Özü də 26 fevral günü.
Vüsalə ÇİNGİZ
|
Geri
XƏBƏRLƏR
