| |
Hər dəfə məqalə yazanda düşünürəm ki, görəsən Azərbaycanın bu problemləri nə vaxt həll olunacaq? Nə vaxtsa biz mənfi yox da müsbət hadisələrdən danışacağıq? İnşallah o günlər də gələr.
Biz ürəyi açıq, qonaqpərvər xalq olaraq erməni adlı vandallara həmişə vətənizmizin, evimizin qapılarını açdıq, ocağımıza soxduq, çörəyimizi böldük. Amma onlar bunu heç vaxt anlamadılar və anlamayacaqlar da. Ermənilərin başında bir fikir var ki, beşikdə olan körpəyə də laylay əvəzinə onu deyirlər. “Türk bizim düşmənimizdir” Ancaq bizim xalqımızın başına o qədər fəlakətlər gəlməsinə baxmayaraq yenə də 1988-ci ilə qədər “erməni bizim düşmənimizdir” ifadəsini işlədə bilmədi. Əslində 1988-ci ilə getməyək. Elə indi də erməniləri düşmən olaraq görməyənlər var. Yay tətillərimin birini Rusiyada keçirmişdim. Restorana getdik. Yeməklər gələndən sonra bizə xidmət göstərən offisantın erməni olduğunu dedilər. (Yaxşı ki yeməkləri yememişdən öncə dedilər. Çünki ölüm anında dərmənımın erməninin əlində olduğun bilsəm, o vəhşilərin əlindən bir damcısını belə içmərəm) Ömrümdə ilk dəfə idi erməni görürdüm. Əlimdə olsa elə ilk işim də onu öldürmək olardı. O da bizim azəri olduğumuzu bildi. Amma münasibət elə də pis olmadı. Məktəb vaxtlarım idi. Bu məsələlərlə çox maraqlanmırdım. Elə bilirdim azərilərlə, o adını bizim millətin adı ilə yanaşı çəkməyə utandığım vəhşilər harda olurlarsa olsunlar bir-biriləri ilə danışmırlar. Amma sonra mənə başa saldılar ki, yox Rusiyada dost olan kim, ortaq olan kim və sair və ilaxır. İndi də yaşlı nəslin nümayəndələrinin içində erməniləri tərifləyən, əgər barışıq olsa onlarla danışacağını söyləyən insanlar var. Bütün bunları eşidəndə əsəbləşməkdən o tərəfə bir ifadə varsa onu işlədim çünki, əsəbləşməkdən betər oluram. Necə yəni yaxşı insanlar var içlərində. Biz indi hər birimiz özümüzdən sonra gələn nəsilə ermənilərin arasında yaxşı insan yoxdur, erməni ilə münasibət qurmaq olmaz deməliyik ki, keçmişdə dədə-babalarımızın etdiyi səhvi gələcəkdə övladlarımız elə biz gənc nəsil özümüz etməyək. 1990-cı il hadisələrindən sonra o özlərini insan adlandıran varlıqlarla nəinki münasibət qurmaq heç onlara Allahın salamını belə vermək olmaz. İndi mənim bu məqaləmi jurnsalistikadan azacıq anlayışı olan bir insan oxusa bilirəm ki, düşünəcək, “bu qız necə jurnalistdir ki, peşə qaydalarına, jurnalist prinsiplərinə əməl etmir”. Bəli, jurnalist istədiyi vaxt nəyisə tənqid edə bilər. Amma təhqir etmə ixtiyarı yoxdur. Ancaq söhbət ermənilərdən gedəndə mənə elə gəlir ki, insandan danışmıram və peşə kodekslərimə əməl etməsəm də olar.
Yaşlı jurnalistlərimizdən biri mənə “qızım jurnalist patriot olmaz” demişdi. Amma mən bu gündən sonra jurnalistikadan üz döndərərəm amma vətənpərvərliyimdən əsla. Bəli vətənpərvərəm və bununla da fəxr edirəm. O da var ki, indi müharibə olsa o vətənpərvərəm deyən insanların yarısı bəlkə boyun qaçıracaq. Amma mən onlardan olmaram. Vətən yolunda ölmək bir jurnalist üçün ən böyük fəxr olar. Bu yaxınlarda əsgərdə olan bir dostuma “necədi, əsgərlikdə vətən yolunda şəhid olmağı öyrəndin?” deyə sual verdim. (Mənimki də bir az məntiqsiz sual olub. Çünki, vətən sevgisi sonradan öyrənilmir, anadan gəlmə qanda olmalıdır.) O isə mənə “E Vüska. Vətənə mən sağ ikən lazımam, öləndən sonra neynir vətən məni?” deyə cavab verdi. Bir tərəfdən baxanda doğru sözdü. Amma digər bir tərəfdən baxdıqda isə indi bu vətənə hər an onun yolunda şəhid olmağı bacaran övladlar, sağ ikən ona xeyir verəcək övladlardan daha vacibdir. Həm elə şəhidlərimiz var ki, öldükdən sonra da vətənin xidmətindədirlər. Çingiz Mustafayev. Onun çəkdikləri elə indi də vətənə gərəklidir və o öldükdən sonra da missiyasını yerinə yetirir. Vətəninə adına layiq xidmət edir.
Əslində mən bu gün nədən söhbət açmaq istədiyimiz yazsam yəqin ki, bir az təəccüblənəcəksiniz. Mən əslində bu gün türk müğənnilərinin Azərbaycan mahnılarını anonim oxumalarını tənqid edəcəkdim. Amma fikirləşdiyim nə idi, söhbət nədən başladı. Hər halda onun üçün də gec deyil. Azərbaycanla Türkiyə bir millət, iki dövlətdir. Bunu həmişə demişik və yəqin ki, beynimizə yazmalı olduğumuz fikirlərdən bir də məhz bu olmadıdır. Çünki, türk birliyi indi çox vacibdir. Və belə görünür ki, o birlik üçün də yalnız Azərbaycan və Türkiyə səy göstərir. Ancaq türk müğənnilərinin azəri mahnılarını anonim deyə oxumaları məni bir azəri kimi məyus edir. Onsuz da mənfur qonşularımız bizim mahnılarımızı oğurlayıb öz adlarına yayırlar ki, bu da bizim incəsənətimiz üçün ağır bir zərbədir. Sarı gəlin mahnısını qardaş Türkiyənin bəzi insanları azəri mahnısı kimi qəbul edə bilməyiblər. “Pop star” yarışmasında Sarı gəlin mahnısı erməni xalq məhnısı deyə təqdim olunmuşdu. Elə bu yaxınlarda Bülent Ersoy azərilər haqqında nələr demişdi. Təbii ki, bir-iki nəfərin fikri bizim qardaşlığımızı kölgə altına sala bilməz. Ancaq onlar da olmasa daha yaxşı olardı deyə düşünürəm. Qaldı ki, anonimlik məsələsinə. Bu belədir. İbrahim Tatlıses Azərbaycanımızın fəxri, ağbirçək bəstəkarımız Şəfiqə Axundovanın “Ayrılıq” mahnısı ifa edib, musiqisinin ona aid olduğunu qeyd etməyi isə lüzümsuz bilib. Bu ən azında özündən böyük və əsası istedadlı bir insana qarşı hörmətsizlikdir. Təkcə İbrahim Tatlıses deyil elə hansı türk müğənnisi bizim mahnını ifa etsə eyni hərəkəti edir. Azərbaycan müğnniləri isə bunu etmir özünüz bilirsiniz. Mənə maraqlıdır ki, niyə bunu edirlər. Bəstəkarın və ya şairin adın bilmirsən heç olmazsa mahnının altına anonim sözü əvəzinə “azəri mahnısı” deyə yaz da. Bu elə çətin işdi. Məncə yox. Biz türklər bir-birmizin sərvətini qorumalıyıq ki, sabah heç kəs onu bizdən ala bilməsin.
|
Geri
XƏBƏRLƏR
